Carlotta Bologna (1909-2001)
Parma (Il Duomo), 1956
tusz/papier, 31,5 x 23 cm
sygn. p.d.: CBologna 1956; opis l.d.: PARMA (Il DOUOMO)
na odwrocie nalepka i dedykacja: Kochanej Marylce
Jej matka, Lotaria Bologna, była znakomitą włoską harfistką, która w 1914 roku otrzymała kontrakt w Operze Warszawskiej. Ojciec, Fulgenzio Guerrieri, był cenionym dyrygentem wywodzącym się z arystokratycznego rodu Gonzagów. Carlotta nosiła nazwisko matki. Zanim w pełni poświęciła się malarstwu, odnosiła duże sukcesy jako aktorka i tancerka (ukończyła Szkołę Baletową Janiny Mieczyńskiej oraz Instytut Filmowy). Zagrała w głośnych filmach niemych, takich jak Huragan (1928), Kobieta, która grzechu pragnie (1929) oraz Kobieta, która się śmieje (1929). Występowała również w filmach dźwiękowych realizowanych pod Paryżem dla amerykańskiej wytwórni Paramount. Jej mężem został znany reżyser i aktor Wiktor Biegański.
Pod wpływem męża i własnych pasji porzuciła aktorstwo dla sztuk pięknych. W 1930 roku rozpoczęła studia na warszawskiej ASP u prof. Tadeusza Pruszkowskiego. W 1935 roku przeniosła się do Krakowa, gdzie kontynuowała naukę pod okiem jednego z najważniejszych polskich kolorystów – prof. Wojciecha Weissa na krakowskiej ASP. Ze względu na swoją nieprzeciętną, śródziemnomorską urodę była ulubioną modelką i muzą wielu wybitnych malarzy. Wielokrotnie portretowali ją m.in. Tadeusz Pruszkowski, Alfons Karpiński czy Roman Kramsztyk. Po wojnie aktywnie tworzyła w Krakowie. Jej styl opierał się na świetnym wyczuciu koloru, malowała głównie martwe natury, pejzaże oraz portrety. Co ważne, w latach 50. jej twórczość zdołała całkowicie oprzeć się oficjalnej presji socrealizmu – zachowała pełną niezależność artystyczną.
W czasie okupacji Carlotta Bologna wykazała się ogromną odwagą. Udało jej się odratować trzy cenne, renesansowe obrazy włoskich manierystów, które zostały skradzione przez Niemców z Ambasady Włoskiej. Przechowała je potajemnie przez całą wojnę, dzięki czemu dzieła te ocalały.
